وقتی تنها شدم ؛ فهمیدم قصه ی مادربزرگها درست بود: همیشه یکی بود یکی نبود.

 

* * * * * * * * * * * *

 

گریه کردن را دوست دارم چون تنها راه ابراز عشق ابر سیاه به گل سرخ است.

 

* * * * * * * * * * * *

 

چه شد پنجره شوق چرا بسته شدی… شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی ؟!!

 

* * * * * * * * * * * *

 

تو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر، مثل تقدیر مثل قسمت… مثل الماسی که هیچ کس واسه اون نذاشته قیمت…

 

* * * * * * * * * * * *

 

من با تو چقدر ساده رفتم بر باد / تو نام مرا چه زود بردی از یاد

 

 

* * * * * * * * * * * *

 

من و تو

برای رسیدن به هم

هیچ چیزی کم نداریم

به غیر از

یک معجزه!

 

* * * * * * * * * * * *

 

صدای پای تو که می روی

و صدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم !

 

* * * * * * * * * * * *

 

دل بستن شبیه یه قصه ست :

 با یکی بود شروع می شه و
 با یکی نبود پایان می گیره!

 

* * * * * * * * * * * *

 

                سهم هر کسی که باشی خوش به حال روزگارش، آخه پاییز و زمستونش میشه رنگ بهارش!               

 

* * * * * * * * * * * *

 

من تو را ای عشق از کف داده ام. هم خودم را هم تو را گم کرده ام . آن من عاشق ، من دیوانه ، من نمیدانم کجا گم کرده ام. من نشانی های خود را می دهم . یک نفر باید مرا پیدا کند . یک نفر باید که با طوفان عشق ، این برکه خشکیده را دریا کند /.دنیا روخیلى کوچیک مى بینم که بخوام بگم یه دنیا دوست دارم!

 

* * * * * * * * * * * *

 

ای مایه اصل شادمانی ، غم تو / خوش تر از حیات جاودانی ، غم تو

از حسن تو رازها به گوش دل من / گوید به زبان بی زبانی ، غم تو . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

دور بودن از عزیزان مشکل است / امتحان با وفائی ، در جدائی حاصل است

گرچه من دورم ز پیشت ای رفیق/ دوریت دریا و یادت ساحل است . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

نمیدانم گنجشک ها که شبیه هم هستند ، چه طور همدیگر و میشناسن

و نمیدانم چند نفر شبیه من هستند که تو دیگر مرا نمیشناسی . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

من اسیر واژه محبتم ، خالی از کینه دل و حسادتم

عاشق دست های با رفاقتم ، زندگی اینجوری داده عادتم . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

غمناک ترین ناله دلم ، بهانه دیدن توست ، تو بگو با دل بی قرارم چه کنم ؟

 

* * * * * * * * * * * *

 

بعد تو دگر هستی ما پا نگرفت / بعد از تو کسی در دل ما جا نگرفت

در کلبه تنهائی خود پوسیدم / بعد از تو کسی سراغ ما را نگرفت . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

بعد تو دگر هستی ما پا نگرفت / بعد از تو کسی در دل ما جا نگرفت

در کلبه تنهائی خود پوسیدم / بعد از تو کسی سراغ ما را نگرفت . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

به سکوت سرد مرداب قسم که تو نیلوفر چشمان منی

و دل خسته من میترسد که تو پژمرده شوی

که تو مرا به فراموشی شب ها سپری

که مبادا به دلم زنگ سیاهی بزنی

و به شب های امیدم تو تباهی بزنی

 

* * * * * * * * * * * *

 

گر تو را با ما تعلق نیست ، مارا شوق هست

گر تو را بی ما صبوری هست ، ما را تاب نیست . . .

 

* * * * * * * * * * * *

 

دل من ترانه دارد ، غم عاشقانه دارد / به هوای روی ماهت ، همه شب بهانه دارد . . .